اولده باغیشلایین فارسجا یازدیئیم اوچون اوخوماغی سیزه چتین گلر دوشوندوم


آزربایجان یکی از کهن ترین و زیباترین مناطق خاورمیانه با قدمت و تاریخی بیش از 5000 سال که مهد تمدن و فناوری بوده و هست و با افتتاح اولین مدرسه، اولین کتابخانه، اولین چاپار و بسیاری اولین های دیگر توانسته عنوان اولین ها را به خود اختصاص دهد و هنوز با گذشت قرن ها باز هم عنوان اولین ها را داراست.....

مهد ستارخان ها و باقرخان ها، بابک ها و پیشوری ها، باکری ها و خیابانی ها و هزاران هزار دلیرمرد دیگر است که در راه عدالت و حق ، در راه وطن و انسانیت، در راه آزادی و آبادانی این مرز و بوم قدم برداشته و رشادت های زیادی را در صفحه ی تاریخ بشریت ثبت کرده اند.
با غیرت و شرف در مقابل از بین رفتن تاریخ و تمدن دیرینه ی ما دست به مبارزه زده اند و با خون خود نشان دادند که لیاقت ترک بودن و ترک ماندن را داشته اند. شاید اگر این رشادتها نبودند ما الان اینجا نبودیم. شاید اگر آنها نبودند ما هم از خود بیگانه میشدیم در خاک وطنمان.
ولی حال ما چه کرده ایم تا یادشان را پاس داریم و نسان دهیم که زحماتشان بیهوده نبوده ؟!

ما چگونه قدر زحمت هایشان را دانسته ایم؟؟؟؟!!!
با فراموش کردن تاریخ هزاران ساله ی خود؟ با کنیز و نوکر کردن خود در برابر بعضی ملل دیگر؟ با نهادن نام های غیر ترک و با دامن زدن به شؤنیسم فارس که بر سرمان نهاده اند؟

آیا ستارخان ها و باقرخان ها و بابک ها و پیشه وری ها به خاطر همین جان خود را نثار وطن کردند که ما بعد از سالها به جای " قیزیم" و " اوغلوم" به فرزندانمان بگوییم دخترم یا پسرم ؟!

آنها شهید شدند تا بجای آموختن داستانهای دده گورکوت به فرزندانمان شاهنامه ی فردوسی را که همان نشأت گرفته از داستان آنکیدوی گیل گمش است را بیاموزیم؟

تا بجای گفتن شیرین ترین داستان ها و لالایی ها، بجای گفتن نازلی بالام و ایگیت اوغلوم بگوییم قندعسلم -گل پسرم؟!

واقعا چرا ؟! چرا اینقدر ناسپاسی؟!

ترویج و تحمیل زبان فارسی در مدارس و ادارات و اماکن عمومی توسط بعضی ها بس نبود ماهم به آن دامن زده و به خیال خود کلاس بگزایم و با فرزندانمان فارسی صحبت کنیم تا مبادا در آینده لهجه ی ترکی داشته باشند که دیگران ترک بودنشان را بفهمند (!)

تا مبادا از داشتم قهرمانانی چون کور اوغلو و ملکه هایی چون تومروزآنا و پادشاهانی چون فتحعلی شاه و شاعرانی چون نظامی و شهریار و سردارانی همچون آتابابک و سردار ملی ، از داشتن شهرهای تبریز، اورمیه، سولدوز، تیکان تپه، اردبیل، زنجان، همدان، باکی، شکی، آنکارا، استانبول و.... فخر کنند.

تا حتی در مقابل بیعدالتی هایی که نسبت به مناطق بومی ما میشود ؛ از به تاراج بردنص ثروت هایمان از مس سونگون گرفته تا حتی آبهای معدنیمان و بیعدالتی هایی که حتی در مقابل تیم فوتبالمان میشود هیچ عکس العملی نشان ندهیم و بگوییم ملت غیور و شهید پرور آزربایجان همیشه مطیع ایران است!

تا با داشتن بهشت ها و زیبایی های روی این کره، با داشتن باغات انگور و سیب ارومیه، با داشتن آبگرم های سرعین، با داشتن شاه گلی تبریز، باغات فندقلو، و و و ….. برای زندگی و کار به وسط کویر رفته و با عقرب ها و مارها همخانه شویم.

ای ملت غیور من اینها کافی نیست؟ دلایل قانع کننوه ای برای بیداری نیست؟ چرا مثل کبک سرمان را در برف فرو کنیم غافل از اینکه به همین زودی کباب خواهیم شد و شام موجودی درنده؟!
بیدار شو ای آزربایجان من بپا خیز و مبارزه کن لزومی ندارد با اسلحه یا توپ و تفنگ و چکمه به جنگ با این افکار غلط برویم مبارزه ی آرام و موفق و متحد، بیایید متحد شویم و اختلافات خود را کنار بگذاریم ما همه ترکیم و همه از یک خون پس چه فرقی دارد تبریزی باشی یا اهل ارومیه، پوستت سیاه باشد یا سفید ، قد بلند باشی یا کوتاه، زن باشی یا مرد... بیایید از حالا آغازی نو داشته باشیم. بیایید با گذاشتن نام های اصیل و بومی و با آکوختن شعرهای زیبای کودکانه ترکی بجای اتل متل توتوله با خواندن و آموختن، سطح دانسته هایمان را بالا ببریم تا گفتنی هایی برای نسلمان داشته باشیم تا با افتخار بگوییم من ترکم و آذری! غیرت خود را باز بیابیم و از هر وز وز مگسی نترسیم، متحد با هم و یکپارچه میتوانیم جهانی بهتر را برای خود و فرزندانمان و حتی دیگر ترکان بسازیم